In deel 1 heb ik laten zien dat geduld betekent: het dragen van het gedragene. We hebben toen ook gezien dat dit verdragen primair wordt ervaren als lijden; het verdragen openbaart zich als lijden. Maar de aard van dit verdragen als lijden is een willen, een toestaan. Geduld is dus het willen en toestaan van het gedragene, i.e. de tijd; het betekent toestaan dat er tijd is, en het nog willen ook. Lees verder Geduld – deel 2→
Wanneer we vragen naar de verhouding tussen wetenschap en levensbeschouwing dan is een zekere afstand, die op een onderscheid tussen beide duidt, reeds voorondersteld. Het dualistische karakter van deze vooronderstelling geeft echter reeds blijk van een verregaande verwetenschappelijking van ons denken. Lees verder Geduld – deel 1→
